ตอนที่ 349 : เที่ยวระยอง

คิดถึงๆๆๆๆๆ .....

ใครคิดถึงข้าพเจ้า บ้างหนอ ?

คริ คริ ...

ท่ามกลางกระแสข่าวลือมากมาย .... เกี่ยวกับข้าพเจ้า

บ้างก็ลือว่า .... ป่วยหนัก รักษาตัวอยู่เมืองนอก

บ้างก็ลือว่า ... ถูกควบคุมตัว กระชับพื้นที่

บ้างก็ลือว่า ... ถูกอุ้มเข้าบ้าน AF ไปซะแล้ว

ด้วยประการทั้งปวง ....

ข้าพเจ้าคงจะแถลงข่าวในเร็วๆ นี้ ก็แล้วกันว่า

หายหัวไปไหน .... นานกว่า 100 วัน ....

วันนี้ ....

ข้าพเจ้าขอเล่าการผจญภัยเล็กๆ น้อยๆ สาระๆ

ของพวกเราชาว IE .... สักนิดส์นึง

แบบว่า ... เมื่อวันอังคารที่่ 14 กันยายน ที่ผ่านมา

ข้าพเจ้า พร้อมฝูงเป็ดปีสี่ ชาว IE รุ่นที่ 11 ... ไประยองกัน

ออกเดินทางจากคณะฯเรา ตั้งแต่เช้าตรู่ ....

ฝนตกพรำๆ ตลอดทาง

จุดเริ่มของกิจกรรมนี้ เกิดจากเธอผู้นี้ ....

แบบว่า ... ในวิชา IE ปีที่สี่

คือ ... วิชา Industrial Management ที่ข้าพเจ้ารับผิดชอบ

ก็มีการเชิญแขก มาบรรยายพิเศษ ...

ซึ่งก็คือเธอผู้นี้

เธอชื่อ "เบลล์" .... หน้าตาดี แต่งกายดี มีมารยาทดี

เป็นชาว IE รุ่นแก่แบบกลางๆ ... คือ IE รุ่นที่ 5

ถือว่า เป็นแขกรับเชิญแบบพิเศษจริงๆ

เพราะเชิญมาบรรยาย 6 ครั้งรวด ...

พอตอนท้ายของเทอม ... เราก็เลย คิดจะจัดกิจกรรมเล็กๆ ส่งท้าย

ก็เลย ...

หาเรื่องออกนอกพื้นที่่กัน ซะเลย

เมื่อรถเริ่มขยับ ....

พวกเราก็เริ่มเปิดวิสัยทัศน์ IE ยามเช้า

ด้วยการจก .... ข้าวเหนียวร้อนๆ กับหมูทอด

พอกินแล้ว .... ทุกๆคน (ยกเว้นคนขับ)

ต่างก็นอนหลับปุ๋ย เพราะอานุภาพแห่งข้าวเหนียวยามเช้า

จุดหมายปลายทางวันนี้

คือ การเยี่ยมชมอุตสาหกรรมพลาสติก แถวๆ ระยอง

โดยช่วงเช้า เราจะแวะเยี่ยม กลุ่มอุตสาหกรรมถุงพลาสติกไทย

ท่ี่มีผลิตภัณฑ์หลัก คือ ถุงพลาสติกแบบถุงก๊อบแก๊บ นั่นแหละ

ที่นี่ ... ผลิตถุงทุกประเภท

มีกำลังการผลิต ประมาณวันละ 100,000 กิโลกรัม

โดยส่วนใหญ่ (95%) จะเป็นการส่งออกทั้งนั้น

ส่วนในประเทศ ก็คือ การทำถุงให้ supermarket ชั้นนำในไทย

ส่วนเมืองนอก ก็ส่งไปทั่วโลก ตามห้างสรรพสินค้าชั้นนำ

ประมาณว่า .... เป็นโรงงานที่ใหญ่ หนึ่งในห้าของเอเชีย

และเป็น หนึ่งในยี่สิบ .... ของโลก

แบบว่า ...

ผลิตถุงให้ .... 7-11 ของประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด

ยิ่งใหญ่อลังการ ประมาณนี้ ... แหละ

อย่างไรก็ตาม ...

พอถึงโรงงาน ....

ข้าพเจ้าก็แอบกรี๊ดเล็กๆ ในใจ

เพราะสภาพโรงงาน นั้น .... ดู บ้านๆ มาก

เช่น ... ต้อนรับพวกเราในห้องประชุม

ซึ่งก็คือ โถงโล่งๆ พื้นเป็นสนามกีฬา

อากาศร้อนระอุ ....

มีการเปิดคาราโอเกะ ของเอกชัย ศรีวิชัย .... ให้ดูกันเพลินๆ

มีป้ายชักชวน ให้งดดื่มสุรา มากมาย

อย่างไรก็ตาม ...

บรรยากาศการต้อนรับ กลับน่าประทับใจยิ่งนัก ....

ประมาณว่า ....

รู้สึกกันเอง เหมือนไปชมอุตสาหกรรมในครัวเรือน ....

เช่น พนักงานทุกคน ทุกระดับ ทุกตำแหน่ง

ยิ้มแย้มแจ่มใส ร่าเริงเบิกบาน ... มีรอยยิ้มติดบนใบหน้าทุกคน

ต่างเรียกกันเป็นพี่ เป็นน้อง หมด .... น่ารักจริงๆ

พอถึงเวลา ...

ท่านกรรมการผู้จัดการ

คุณสมชัย หรือ ที่ทุกๆ คนเรียกว่า "เฮียสมชัย" ก็ออกมาต้อนรับ

ท่านได้เล่าเรื่องราวที่น่าสนใจมากมาย

เกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจของท่าน

ว่า ... เจริญเติบโตมาได้อย่างไร

จากการลงทุนเพียง 500,000 บาท เมื่อตอนที่ท่านอายุ 24 ปี

จนตอนนี้ .... ก็อลังการประมาณนี้

ก็ต้องขอพระคุณ เฮียท่านมากๆ ....

ที่เสียสละเวลาอันมีค่า ให้แก่พวกเรา

และอดทนต่อความประพฤติทั้งหลาย ของพวกเรา

อิอิ ...

สำหรับทีมงานของข้าพเจ้า ในวันนี้ ...

ก็มี ท่านวิภู และ ท่านอุดม

รวมทั้ง เจ๊เบลล์ .... ก็มาช่วยดูแลฝูงเป็ดด้วย

จากนั้น ... ก็เป็นการชมโรงงาน

ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่า ... เป็น trip หนึ่งที่ดีที่สุด และสนุกมากๆ

เพราะ เฮียท่านอนุญาติ ให้ลุยได้เต็มที่

จะชวนคนงานถ่ายรูป ชวนคนงานนั่งเม้าท์

จะมุดเครื่องจักร จะแอบ have สินค้าและวัตถุดิบ

หรือ จะกีดขวางรถบรรทุกคอนเทนเนอร์

หรือ จะปีนป่ายซุกซนประการใด

ก็ทำไปเลย .... ดูแลตัวเองดีๆ ก็แล้วกัน

เรียกว่า สนุกคุ้มค่า ... ประเทืองปัญญายิ่งนัก

ช่วงเที่ยง ...

เราก็กินข้าวกล่อง ที่เตรียมมาจากลาดกระบัง

ทั้งอาหาร ทั้งคนกิน ... ดู inter ๆ แนวเกาหลีๆ ประมาณ นั้น

ความจริง มันก็คือ ....

ข้าวไข่ดาว กับ สัตว์ชุบแป้งทอด

สาเหตุ ที่เรียกว่า "สัตว์"

ก็เป็นเพราะ ข้าพเจ้าไม่สามารถจำแนกได้ว่า

เขาใช้สัตว์ชนิดใด มาทำอาหาร

ด้วยประการทั้งปวง

เมื่อทำการราดซอสเมือกๆ สีส้มๆ ...

ให้มีลวดลายเก๋ ออกแนวๆ อาหารยุโรป

ก็ทำให้อาหารกล่องนี้ ดูดีมีคุณภาพยิ่งนัก

ส่วนอีกกล่อง ... ก็เป็น

ข้าวไข่ดาว กับ สัตว์กระเทียม ....

และที่สำคัญ ... เมนูนี้ มีผัก แฉะๆ เมือกๆ มันๆ แถมมาด้วย

ณ วินาทีนี้ ก็ยังไม่มีใครรู้เลยว่า ....

มันคือ ผัดผัก หรือ ผักดอง ???

เพราะ รสชาดมัน เปรี้ยวๆ เหี่ยวๆ พิกล

แต่ด้วยประการทั้งปวง ....

ทุกคนก็อิ่มอร่อย .... มีความสุข

และ รอดตายกันโดยทั่วหน้า

ก็ .... ต้องขอขอบคุณ

ทีมจัดเตรียมอาหารทุกท่าน

ที่ต้องตื่นตั้งแต่ ตีสี่ตีห้า ไปขนข้าวปลาอาหาร

ที่อร่อยๆ เร้าใจๆ มาให้พวกเรา

ขอบใจหลายๆ เด้ออออ ...

และท้ายสุด ... ก่อนจะลาจากกัน

เฮียท่านก็มอบของที่ระลึก ให้ภาควิชา ....

เป็นกล่องสีน้ำตาลใบยักษ์ ... หนักสุดๆ

ข้างใน .... คือ ถุงขยะสีดำ มากมายก่ายกอง

ประมาณว่า ... เอาไปใส่อ้วกงานรับน้อง IE ได้อีก 10 ปีแน่ๆ

ก็ ... ขอบพระคุณหลายๆ ครับเฮีย

สำหรับเด็กๆ ทั้งหลาย

ก็ได้รับของที่ระลึกเช่นกัน

ใส่ถุงใบน้อย แจกคนละชุด ...

ดูแล้วน่าตื่นเต้น .... เพราะดูดีมีสไตล์ ยิ่งนัก

ส่วนของในถุง ... ก็คงจะไม่ต้องลุ้นมาก

ก็คือ .... ถุงดำ 2 มัด พร้อม หนังสือธรรมะเล่มน้อยๆ อีก 1 เล่ม

แบบว่า ...

สามารถนำไปใช้ชำระสะสางขยะภายนอก และ ภายใน

ของพวกเรา ได้ดีจริงๆ

โดยสรุป ... งานนี้

ก็ถือว่า น่าประทับยิ่งนัก

เฮียสมชัย ... โดนพวกเรารุมซักฟอกมากมาย จนตั้งตัวแทบไม่ทัน

ก็ต้องขอกราบขอบพระคุณ เฮียและทีมงานทุกท่าน

เป็นอย่างสูง ... นะคราฟ

จากนั้น ... ณ ช่วงบ่าย

เราก็เดินทางต่อเข้า มาบตาพุด

เพื่อชมโรงงานของ SCG ....

ซึ่งเป็น อุตสาหกรรมการผลิตเม็ดพลาสติก

งานนี้ ... ต้องแต่งกายเรียบร้อย

เสื้อ ผ้า หน้า ผม และ มารยาท ... ต้องดูดีหน่อย
แบบว่า ...

สร้างภาพนิดๆ
ทำหน้าตาฉลาดๆ ...

ใสๆ ซื่อๆ ...
ประมาณนั้น แล ....
อิอิ ...

แม้แต่ ผิวทีน และ รองทีน ... ก็ต้องดูดี มีรสนิยม

บรรยากาศของห้องรับรอง ของ SCG

ก็ดูคล้ายๆ รีสอร์ท

ทางเดินเข้า ... เรียบหรู ดูสบายตา ...
มีสไตล์ ... มีรสนิยม

ประมาณ นั้นแล ...

แค่ยืนเข้าคิว ... รอใช้บริการ "เรือนน้ำริน" ...

ก็มีความสุข แล้ว

นี่คือ ... เรือนน้ำริน

ความจริง .... คงจะไม่ได้หมายถึงห้องน้ำ ....

แต่ฟังแล้ว คิดถึงห้องสุขา จังเลย

น้ำริน ... จ๊อกๆๆๆๆ สุขใจจังเลย

ช่วงรอคอยเรือนน้ำริน ... พวกเราก็หาของเล่น สนุกๆ กันจนได้
แบบว่า ... ข้าพเจ้า รู้สึกอึ้งในอัจฉริยภาพของพวกเรายิ่งนัก ...
ประมาณว่า ...

ทั้งๆ ที่่ปวดหนักปวดเบา แทบตาย

he และ she ยังสวมวิญญาณนายแบบ-นางแบบ

สามารถฉีกยิ้มเข้ากล้องได้อย่างน่ารัก

สุโค่ยๆๆๆๆ คราฟฟฟ ....

จากนั้น ...ก็เข้าห้องประชุม

บรรยากาศ ดูดี... มีระดับ ....

ทีมงาน HR ... ต้อนรับเต็มที่

มีรุ่นพี่ลาดกระบัง (ภาคเคมี) ... มาร่วมโชว์ตัวด้วย
การบรรยาย ...เป็นไปตามประเพณีนิยม

มีกำหนดการที่ชัดเจน ตามแบบ SCG

มีการบรรยายมากมาย ...
เนื้อหาสาระ มากมาย ....

แต่ที่สนุกที่สุด ... คงจะเป็นการเล่นเกมส์ทายปริศนา
จากนั้น ... ก็มีการเลี้ยงของว่างแบบเล็กๆ ผู้ดีๆ

ขนมลูกชุบ ชิ้นนิดๆ ใส่กระทงใบตอง ใบน้อยๆ

ประมาณว่า ...

ไพร่ IE 1 คน ... กินกันไปคนละ 5 กระทง

เฮ้อออออ .... อร่อยจิงๆ นะ

แต่เนื่องจากที่นี่ ห้ามถ่ายรูปมากมาย

เราก็เลย ได้แต่ถ่ายกันเองเล่นๆ

เรื่องแปลกแต่จริง ... ที่ข้าพเจ้าค้นพบ

ก็คือ ...

พอพวกเราใส่หมวกกันแล้ว ...

ก็ดูคล้ายๆ จะเป็นวิศวกร มากๆ เลย

แต่ไม่รู้ว่า เป็นวิศวกรพวกไหน ?

พวกโฟร์แมน พวกนายช่าง พวกแรงงาน พวกต่างด้าว

ก็ไม่รู้สิ ?
จากนั้น ... ก็เข้าไปชมภายในโรงงาน

ซึ่งก็ ถ่ายรูปไม่ได้ ...
ด้วยประการทั้งปวง ...

ก็ต้องขอขอบคุณ ทีมงาน SCG .... มา ณ ที่นี้

ด้วยนะคราฟฟฟ ...

และ ท้ายที่สุด นี้

ข้าพเจ้าใคร่ขอฝากข้อคิดเล็กๆ ว่า ...

จากเม็ดพลาสติก ... เม็ดเล็กๆ

ก็สามารถทำให้ประเทศเรา

เป็นผู้ส่งออกถุงก๊อบแก๊บรายใหญ่ ระดับโลกได้ ....

ผู้คนทั้งหลาย ที่เดิน shopping ไปไหนมาไหน ทั่วโลก ...

ก็ล้วนแต่ใช้ถุง จากประเทศไทย แทบทั้งนั้น

แต่หากมองอีกมุม ...

ก็อาจถือว่า ...

เราเป็นผู้ส่งออก "ขยะ" รายใหญ่ของโลก

ด้วยกระมัง ???

ดังนั้น ...

เราจึงควรใช้ถุงพลาสติก ตามความจำเป็น

อย่างคุ้มค่า ที่สุด

เพราะถุง 1 ใบ .... ยังสามารถเอาไปทำอะไรๆ ....

ได้อีกมากมาย
มากมาย จริงๆ นะ ...

สุดท้ายนี้ ...

ข้าพเจ้าก็ขอจบ IE Story แบบสาระๆ แต่เพียงเท่านี้

และ

ข้าพเจ้าขอส่งรูปมายืนยันว่า ... ข้าพเจ้ายังสบายดีอยู่

ไม่ได้เป็นอะไรไป ตามข่าวลือ

และ อยากจะบอกว่า

คิดถึง ... สมาชิกครอบครัว IE Story ยิ่งนักเลย

จริงๆ นะ ...

นะ

นะ

นะ

....................................